Volgende morgen redelijk op tijd op, want we moesten alweer om half acht op Schiphol zijn..
Daar gingen we richting Marokko! Beetje suf van ons om een vlucht te boeken met overstap op Parijs, maakte de trip wel lang. Met een uurtje vertraging in Casablanca aangekomen. Stond een heel klein chauffeurtje klaar om ons naar Rabat te brengen(Beetje een kleine versie van Ali B). Na een paar kilometer vroeg hij of we niet naar de wc moesten… Wij hoefden niet, maar hij ging toch even stoppen bij een pomp.. Kwam terug met zijn vrouw, die moest ie even ophalen hahaha, mooi smoesje om ons te vragen of we geen pitstop nodig hadden!

in de riadOns hotelletje (een Riad, of z.g. koopmanshuis) bleek gelegen binnen de muren van de Medina (ommuurde oude binnenstad) Grappig is, dat je aan de buitenkant van de hotels of restaurants vaak geen enkele aanduiding hebt van wat er zich achter die deur bevindt. Soms een heel klein bordje met de mededeling dat je moet aanbellen… De straatjes zijn smal, te smal voor auto’s, dus alles gaat op handkarren of met ezeltjes. soekhvieze koekjespetitooievaarsWat een gedoe. Het weer is naatje! Regen plenst de hele avond en nacht uit de lucht. Op zoek naar een restaurant worden we op sleeptouw genomen door een ventje dat achteraf veel te veel geld van ons wil hebben voor zijn gidswerk. Hij verprutst het gelijk voor alle andere gidsjes die we tegenkomen, want vanaf dat moment wordt er door ons niet meer grof overbetaald! Of we zoeken zelf onze weg. (Dit gebeurt me eigenlijk altijd wel een keer in zo’n vakantieland, hmmmmm, maak me er niet echt druk meer om…). Het restaurant waar we eten is alleen te bereiken wanneer je je meld bij ‘de man met de olielamp’ die net buiten de medina staat. Hij brengt ons naar zo’n beslagen deur zonder kenmerken en belt daar aan. Daarachter bevindt zich een prachtig restaurant in een riad. Heerlijk gegeten, alhoewel ik de combinaties van hartig en zoet een beetje vreemd blijf vinden.
tortelsdoorkijksoekhbakkebaardVolgende dag (zondag 28 dec) heerlijk ontbeten en dan de stad in. Wat een geluk zeg, na nog wat nadruppelen wordt het stralend weer! De stad schoongespoeld. Na een bezoekje aan de kashba (ommuurde koningsstad binnen de medina) komen we uit in de soekhs van Rabat (de markt). Er worden meteen een hoop zaken door ons aangeschaft. (Kelim, handgeweven lappen stof, fossielen, pantoffels, penoseschoenen, olijven, walnoten, kruiden.) Keuze genoeg! De mensen zijn hier erg aardig en behulpzaam. IEDEREEN spreekt Frans (zelfs kleine kinderen) dus dat is makkelijk met de weg vragen, of inkopen doen. We drinken thee met veel suiker met niet zulke lekkere koekjes erbij bij een dametje die dat blijkbaar als enige inkomstenbron heeft… Zal niet zo’n vetpot zijn met die prijzen…
medina vanaf zeevuurtorenavondlevenlekkere kebabWe nemen een petit-taxi (kosten nihil) naar Chella, een necropolis aan de rand van de stad… Prachtige tuin met ruines, in bezit genomen door ooievaars. We zijn bijna de enige bezoekers op een Marokkaans gezin en een stelletje na. We schieten mooie plaatjes van deze fotogenieke plek. Ik kan het niet laten om het stelletje te kieken. Dat zie je hier tamelijk veel, een jongen die energiek op een meisje inpraat, soms een beetje stoeit, en het meisje dat kwasie ongeïnteresseerd een beetje van hem af kijkt, maar af en toe van die steelse blikken naar hem opslaat. Soms is er een chaperonne-meisje bij.. Later op de dag zien we bij de havenpier dat er heel wat van die stellen komen om te flaneren.. Die jongen met zijn laptop op zijn brommertje is hier duidelijk ook om reclame te maken voor zichzelf. We eten bij een stalletje op straat vers gebakken chips! Grote pan olie, dunne aardappelschijfjes er in, paar seconden bakken beetje zout erover in een puntzak van een A4tje gevouwen. en smullen maar! lekkerste chips ooit!
bezem kopen?‘sAvonds gaan we de soekh weer in, we kopen niets meer, maar eten een heerlijke kebab in een ietwat armoedig tentje met aardige mensen sjongejonge wat lekker zeg. Op een caféterras verbazen we ons over de steeds toenemende drukte in de avond. We zitten er maar lekker en met wat tegenzin gaan we terug naar onze riad om te gaan slapen. Onderweg waag ik me aan een portie slakken bij een stalletje op straat. Geen wijngaardslakken, maar van die gewone tuinslakjes. Ze hebben de structuur en de smaak van halfdikke snot, ik eet er een stuk of twintig, maar ik wordt er echt misselijk van. Geef de overgebleven slakken (ik blijk een dubbele portie te hebben genomen) aan een dame die er pap van lijkt te lusten. Weer iemand blij gemaakt. Volgende dag met de trein naar Meknesch