1966Zat gister met de kinderen te eten bij Yvonne. Hadden we het over eten en het proberen van nieuwe dingen. Kwam een verhaal boven over Pim... We zaten toen thuis te eten met mijn vader en moeder, Pim was nog heel klein, 4 of 5? weet niet precies. We aten Indisch (kon mijn moeder goed maken). Mijn vader nam een lepel sambal er naast en Pim wilde dat ook. Mijn vader zei natuurlijk dat dat niet kon, want dat is heet. Pim wilde toch en bleef aandringen dat hij het wilde. Toen gaf mijn vader hem een flinke theelepel om er vanaf te zijn. Pim nam die schep in één keer in zijn mond en vertrok geen spier.. Je zag hem wel wat zorgelijk kijken, maar verder zat ie even doodstil en slikte het door... 'hmmmm, lekker', zei hij. En even later: 'ik moet even naar de wc'. Daar hoorden we een tijdje de kraan lopen. Pim kwam weer terug en at gewoon verder. Opgeven was niet echt een woord dat in zijn woordenboek stond.

(vervolg Marokko komt nog hoor!)