Gisteren op de radio: In Gieten in Drenthe zijn fossiele koralen en een prehistorische inktvis gevonden bij weg werkzaamheden..
De fossielen zijn 450 miljoen jaar oud en afkomstig uit Chili... Door plaattectoniek en door gletsjers uit de ijstijd 150000 jaar geleden in Drenthe terecht gekomen.

Met dank aan YvY voor de tip! helaas geen plaatje van de inktvis!, daarom maar een paar plaatjes van fossieltjes uit de Burgess shale...
Nectocarisdetails.
En hiero vind je een artikel over een inktvissefossiel van 150 miljoen jaar oud, waar nog echte inkt in zat!!!!!

HAHAHAHAHAHAHAHA

weer wat geleerd: "Octopus is a Greek word. Strictly speaking, the correct plural of octopus is octopodes.

Since the word has moved into English, octopuses is also acceptable.

The way most people pluralize it (one "-pus," many "-pi") is a Latin pluralization, which does violence to the language of the word."
met dank aan: Dr. Zen

Octopodes gaat ik dus vanaf nu gebruiken...

en deze octo fungeert als flesseopener!

weer eens wat anders dan flessestopper!

Foto: KRik

Het argonautje (een klein soort octopus) maakt na de paring een papierdunne schelp, waar ze haar eitjes in uitbroedt. Pikant detail, de penis/tentakel van het mannetje laat tijdens de paring los en blijft in het vrouwtje, biologen dachten vroeger dat het een parasitaire worm (hectocotylus) was..
De schelp fungeert als trimvest waarmee ze haar drijfvermogen kan regelen.

Ik vind het wel een heel lief inktvisje hoor....
(met dank aan G) Bron: klickyklicky
argonautje

Octopussen (octopi?) zijn vetkoel, maar tegen een grote groep kunnen ze kennelijk niet op.....

issie mooi?Tremoctopus violaceus of 'blanket octopus'! Wat een mooi beest zeg! Het mannetje is maar een paar cm, maar het vrouwtje kan 2 meter lang worden. Om te imponeren kunnen ze twee vliezen uitspreiden, zodat ze heel groot lijken.. En ze zijn immuun voor het gif van het Portugees oorlogsschip, een van de dodelijkste kwal-achtigen in zee (niet echt een kwal, meer hydroïd poliep, maar dat is technisch). De inktvissen rukken soms tentakels van het Portugees oorlogsschip af en gebruiken die als verdediging! Naja!

klik hier! voor een filmpje! (sorry voor het k..muziekje, dus zet je geluid ff uit...)

plant/dierCapt.Krik wist natuurlijke wel dat veel koralen samenleven met algen, en dat de doopvontschelp (Tridacna) algen in zijn lichaam laat groeien zodat ze kunnen profiteren van het voedsel dat de algen uit zonlicht en water maken, maar de groene zeeslak (Elysia chlorotica) gaat nog ff een stappie verder! Het beest heeft het voor elkaar gekregen om DNA dat codeert voor chlorophyl (bladgroen) uit algen te vermengen met zijn eigen DNA! WoW! alsof wij eigenschappen van spinazie zouden overnemen! Tis dus deels dier en deels plant geworden! en nog een uitroepteken! en nog een! De slak maakt een basale vorm van bladgroen, dat hem/haar helpt om voedsel te maken uit zonlicht.... Bizzzarrooo hoor... voor een zeebioloog dan.... :-)

gelezen in NRC..
Frans van der Helm
foto:nrcZee-egels gebruiken het hele oppervlak van hun ronde lichaam als een samengesteld oog. De voorheen blind lijkende dieren blijken ten opzichte van andere ongewervelde zeedieren goede onderwaterkijkers. Dat verklaart hoe ze vrij gemakkelijk roofdieren ontlopen en donkere schuilplaatsen vinden.
Met hun rondom geplaatste lichtzintuigjes kunnen de stekelhuidige bolletjes relatief veel details zien. Het kost hun geen moeite tussen hun stekels door te kijken. Hun scherpe waarneming is juist te danken aan die stekels, die zijdelings invallend licht tegenhouden. Hoe meer stekels, des te beter, geldt vermoedelijk voor de uiteenlopende soorten.
Onderzoekers aan de Duke University in Durham, VS, stelden de paarse zee-egel Strongylocentrotus purpuratus, een dicht met stekels bezette soort, op de proef. Ze plaatsten de dieren in verlichte onderwaterarena's met doorzichtige bodem waardoor ze hun bewegingen opnamen. Aan de lichte wanden werd per keer een ronde zwarte schijf geplaatst, van uiteenlopende grootte en op wisselende afstanden. Een bestand van veertig egeltjes mocht reageren, één per keer. ( Journal of Experimental Biology , 15 januari ).
Een schijf van zes centimeter doorsnee riep geen reactie op. Maar een van negen centimeter werd wel duidelijk waargenomen. De meningen van de zee-egels waren verdeeld. Sommige zagen er een roofdier in en vluchtten, anderen snelden juist op de schijf af, er een donkere schuilplaats in vermoedend.

potatoheadOctopus is bevriend met Mr. Potato Head speeltje
Het Blue Reef Aquarium in Newquay, Cornwall heeft een opmerkelijke bewoner. Louis, de 1 meter 80 grote octopus heeft een speeltje waaraan hij bijzonder gehecht is: Mister Potato Head. Als zijn verzorgers het speelgoed uit de tank willen verwijderen, wordt Louis zelfs agressief. Hij kreeg het speelgoed omdat er een 'geheim' opbergvakje in is verwerkt, waar de verzorgers voedsel in stoppen om de inktvis bezig te houden. Sinds hij met Kerstmis zijn speeltje kreeg, is Louis er stapelgek op. Volgens Matt Slater van het aquarium is de octopus erdoor gefascineerd en valt Louis het net aan, waarmee de verzorgers Mister Potato Head uit het water willen halen als ze er nieuw voedsel in willen stoppen. Zoals in een eerder bericht al werd gemeld, zijn octopussen bijzonder intelligent en hebben ze het nodig om gestimuleerd en bezig gehouden te worden.

uit de volkskrant:

SYDNEY - Australische wetenschappers hebben in Indonesië ontdekt dat sommige octopussen halve kokosnoten verzamelen om een schuilplaats van te bouwen. Het is volgens de wetenschappers voor het eerst dat dergelijk gedrag, het gebruik van gereedschap, is waargenomen bij ongewervelde dieren. Hun bevindingen zijn dinsdag gepubliceerd in het wetenschappelijke tijdschrift Current Biology.
De wetenschappers filmden de Amphioctopus marginatus, of kokosnoot octopus, terwijl die halve kokosnoten verzamelde op de zeebodem, de schillen leeghaalde en ze onder zijn lichaam zeker een meter of twintig meesleepte. Uit twee helften maakte het dier een bolvormige schuilplaats.

Julian Finn en Mark Norman van het Victoria Museum in Melbourne observeerden tussen 1998 en 2008 het opmerkelijke gedrag bij vier octopussen tijdens duiktrips in het noorden van Sulawesi en bij Bali. "Ik was verbluft", aldus onderzoeksbioloog Finn. "Ik bedoel, ik heb al veel octopussen gezien die zich in kokosnoten schuilhouden, maar ik heb er nog nooit een gezien die een halve kokosnoot oppakt en ermee over de zeebodem sleurt. Ik moest m'n lachen inhouden."
"Wat het gedrag anders maakt dan bijvoorbeeld de heremietkreeft (die in een schelp huist, red.) is dat deze octopus de schillen verzamelt voor later gebruik, dus wanneer hij de schil vervoert, wordt hij er niet door beschermd", zei Finn. "Het is het verzamelen met het doel iets later te gebruiken dat het ongebruikelijk maakt."

Pffff en net twee dagen achter elkaar vis gegeten...

Hier een VET interessante site, waar ze een schildpaddenrace houden met lederschildpadden (joekels van een paar meter lang). De schildpadden hebben een GPS zendertje om, en je kunt ze bijna on-line volgen (zal wel iets vertraging in zitten om stropers geen kans te geven...) wel leuk dat die beesten dus in een paar dagen soms al duizenden kilometers hebben afgelegd..

zonsopgangzonsopgangzeehondjes
Kwam vanmorgen net op tijd bij mijn werk om de zon te zien opkomen... dus even een paar plaatjes geschoten.. Tussen de middag (dat is iets dat niet bestaat) even een wandeling langs het water gemaakt. lagen 5 zeehondjes op het wad.. vloog er toevallig weer een meeuw door het beeld :-) Achter de zeehonden zie je een paar mannetjes bezig om pieren te steken (of hun laatste slachtoffer te begraven:-).

'Diepzee-inktvissen hebben bizarre seksrituelen'
GRONINGEN - Diepzee-inktvissen houden er bizarre seksrituelen op na. Ze maken met hun bek grote sneeën in de nek van het vrouwtje om daar hun sperma achter te laten of laten hun zaad achter in de buik van het vrouwtje. Dat blijkt uit onderzoek van de Rijksuniversiteit Groningen, waarvan de resultaten dinsdag werden bekendgemaakt. Volgens wetenschapper Henk-Jan Hoving, die van tien soorten inktvissen de voortplantingstechnieken onderzocht, is het niet zo vreemd dat de inktvissen zulke bijzondere seksstandjes gebruiken.
"Voortplanting in de diepzee is een hele opgave", zegt hij, verwijzend naar het feit dat 80 procent van de oceaanbodem zich op een minimale diepte van 2 kilometer bevindt. Het valt volgens hem dan ook niet mee om in die gigantische en pikdonkere ruimte een partner te vinden.
"Dus, als je er een gevonden hebt, moet je wel je slag slaan. Inktvissen die in de diepzee leven, hebben hiertoe een breed scala aan fascinerende voortplantingstechnieken ontwikkeld."
Bij inktvissen is de voortplanting geen plezierige ervaring, ontdekte Hoving. Zo ontdekte hij dat de mannetjes van het soort Taningia danae met hun bek sneeën van zo'n vijf centimeter maken in de nek van vrouwtjes, waarin ze vervolgens hun spermapakketjes achterlaten.
Bij een andere soort dringen de spermacellen zelfstandig de huid van het vrouwtje binnen. Deze ontdekking bevestigt het verhaal van iemand in Japan die na het eten van inktvis geopereerd moest worden omdat er een spermapakketje in zijn keel zat.
Omdat de inktvissen op grote diepte leven en dus lastig te bestuderen zijn, was er tot nu toe weinig bekend over deze dieren. Hoving maakte voor zijn onderzoek gebruik van dode inktvissen die hij wist te bemachtigen door mee te gaan op wetenschappelijk expedities.

Levende braam aangespoeld op Texel
1 december 2008
Braam in Tesohaven
braamTEXEL -Vrijdag trof personeel van de TESO een nog levende braam aan op de kant bij de aanlegsteiger. De vis is naar Ecomare gebracht, maar overleed korte tijd later. Het is voor het eerst dat een levende braam aanspoelt op Texel.
De braam (Brama brama) was 54 cm lang. Bramen zijn roofvissen die voorkomen in de Atlantische Oceaan in water met een diepte vanaf ongeveer 100 meter. De Noordzee is niet diep genoeg en hoort dan ook niet tot hun natuurlijke leefgebied. Bramen eten vis, kreeftachtigen en inktvis. Tijdens onderwaterstormen kunnen ze in de Noordzee terecht komen. Bij rustig weer zwemmen ze dan via het Kanaal weer naar de oceaan. Soms raken ze echter zo gedesoriënteerd in het ondiepe water dat ze op de kust terecht komen.

Na een diepzeestorm spoelen vaak in enkele weken tijd meerdere bramen aan. Dit is lange tijd niet voorgekomen, maar vorige week werden er twee bramen op Texel gevonden. Op 24 november was bij Paal 19 namelijk al een dode braam gevonden.
Bron: Helders Dagblad via Klaas.

Opdatum:
Brameninvasie op Nederlandse kust
Uitgegeven: 7 december 2008 15:54
DE KOOG - Normaal leeft de braam op meer dan honderd meter diepte en blijft deze inktvis en kreeftachtige etende roofvis uit het zicht van de mens. Ecomare rept zondag echter van een invasie op de Nederlandse kust.
Verzorger Salko de Wolf vond dit weekeinde zeventien van deze ongeveer 50 centimeter grote oceaanvissen op Texel. Ook elders spoelden de afgelopen tijd bramen aan.
En dat is opmerkelijk, want volgens Ecomare vond de laatste brameninvasie plaats in 1976, toen er in een jaar tijd 107 werden gevonden.

Biologen natuurlijk!

Australische wetenschappers hebben voor het eerst een walvishaai gefilmd die zijn behoefte doet in de oceaan. Een analyse van de poep moet meer informatie opleveren over de eetgewoontes van de grootste vis ter wereld. De beelden van de walvishaai zijn geschoten voor het natuurprogramma Natural World van de BBC. Bij de opnames bevestigden onderzoekers camera's aan wilde walvishaaien die voor de westkust van Australië zwommen. Toen de wetenschappers het filmmateriaal bekeken, stuitten ze op beelden van een walvishaai die zijn behoefte deed. De ontlasting van de vis werd onmiddellijk opgedoken en bestudeerd. Over het gedrag en voeding van de walvishaai is tot nu toe relatief weinig bekend. Het dier is familie van de witte haai, maar ondanks zijn lengte (soms wel 12 meter) ongevaarlijk voor mensen. Waarschijnlijk eten de reuzenvissen vooral plankton en kleine zeedieren. Hoofdonderzoeker Mark Meekan beschrijft de opgedoken poep als 'wetenschappelijk goud'. "Het komt nogal vreemd over om zo blij te zijn met ontlasting van een walvishaai", zei hij tegen de BBC. "De poep is zo dik als een menselijke arm en stinkt verschrikkelijk. Maar meestal doen deze dieren hun behoeftes in diepere wateren. Het is de eerste keer dat dit is gefilmd. En nu we de poep hebben opgedoken, kunnen we met behulp van genetisch onderzoek meer te weten komen over de precieze voeding van deze dieren", aldus Meekan. De eerste analyse van de poep wijst erop dat de gefilmde walvishaai veel larven van rode krabben had gegeten. Dat zou verklaren waarom walvishaaien vaak worden gesignaleerd bij koraalriffen aan de westkust van Australië. Dat gebied is een broedplaats voor krabben.
(c) NU.nl/Dennis Rijnvis
Via collega Danny.

De kleuren van het schelpdier nonnetje zijn erfelijk bepaald. De meest dominante genvariant is roze, de daaropvolgende is oranje, gevolgd door geel en de meest recessieve kleur is wit.12 nonnen
(Foto NIOZ)
Dit hebben de onderzoekers Piternella Luttikhuizen en Jan Drent van het Koninklijk Nederlands Instituut voor Zeeonderzoek vastgesteld.
Dat erfelijkheid bij nonnetjes de hoofdrol speelt, bleek uit kweekexperimenten op Texel. De onderzoekers kruisten telkens twee ouders en lieten de nakomelingen meer dan een jaar opgroeien. Pas dan is de schelpkleur goed te zien.
Luttikhuizen: ‘Toen bleek dat twee witte nonnetjes altijd alleen maar witte nakomelingen kregen, terwijl twee roze ouders alle mogelijke kleuren in hun nakomelingenschap konden krijgen.’
Een vergelijking met de proeven de de Oostenrijkse monnik Gregor Mendel (1822-1884) dringt zich op. Hij kruiste gladde en ruwe erwten met elkaar. In de eerste generatie daarna waren alle erwten glad, maar van de kleinkinderen was weer een vierde deel ruw. Dat komt doordat de eigenschap glad hier dominant is en de eigenschap ruw recessief.
Bij nonnetjes ligt het genetisch iets ingewikkelder dan bij de proeven van Mendel met slechts twee varianten van een eigenschap: uit in totaal 53 gekweekte families nonnetjes leidden de onderzoekers af dat er vier erfelijke varianten van het kleur-gen bestaan: roze, oranje, geel en wit.
Bron: Volkskrant.nl